Inkwizycja generalna (doniesienie o charakterze prywatnym lub publicznym – jeżeli a jego podstawie inkwirent uznał, że należy wszcząć postępowanie, przechodził do inkwizycji specjalnej);Inkwizycja specjalna ,w której w pierwszej fazie przeprowadzano przesłuchania. Przesłuchania odbywały się w kilku etapach. W kolejnej fazie pokazywano oskarżonemu narzędzia tortur w celu zastraszenia go. Następnie dochodziło do tortur właściwych. Gdy te trzy procedury nie dawały rezultatów po trzykrotnym powtórzeniu, uznawano oskarżonego za niewinnego. W trakcie inkwizycyjnym obowiązywała zasada wypływająca z Constitutio Criminalis Carolina, ze jeżeli oskarżony się przyznał po zadaniu mąk przyznał się do winy, to było to dowodem niewystarczającym jako jedyny dowód. Mimo, ze przyznanie było królową dowodów, nie można było skazać oskarżonego na podstawie wyznania uzyskanego na podstawie tortur. Nie można było uznać winy na podstawie jednego dowodu.