Historia prawa

Państwo korzysta na tworzeniu się administracji kościelnej, która umacnia administracje państwową. Przyjęcie chrześcijaństwo zamykało drogę ekspansji innych krajów szerzących chrześcijaństwo. Książę sprawuje władze na podstawie prawa książęcego. Ciężary tego państwa spadają na wszystkich, które są przez egzekwowane m.in. przez drużynę. Ciężary te maja przede wszystkich charakter ciężarów militarnych. Każdy ma obowiązek zbrojnie wstawić się na rozkaz księcia. Trzeba także pełnić stróże, dozory i inne służebności związane chociażby z podwozami, trzeba księciu dostarczyć transport, zapewnić stancje na księcia, urzędników, drużynę, a także składać daniny o charakterze naturalnym, wkrótce także składać podatki, które stanowiły element skarbowości. Aby egzekwować obowiązki prawa książęcego niezbędny był aparat państwowy, urzędniczy, który zostaje stworzony dla utrzymania państwa i dla jego wzmocnienia.

Książę musiał nie tylko pozbywać się konkurentów, ale też umacniać władzę poprzez akta, które mogły go wynieść wyżej niż na pozycję księcia. Takim czynnikiem były przede wszystkim koronacje, co udało się dokonać Bolesławowi Chrobremu w 1025r. Wywyższył się tym z pozostałych ewentualnych dziedziców i panujących innych krajów, którymi królami nie byli. Koronacje w okresie wczesnego państwa piastowskiego nie są zbytnio powszechne. Rok koronacji jako czynnika wzmacniającego możemy wymienić przyjęcie chrześcijaństwa. Chrzest w 966r. umożliwia włączenia państwa piastowskiego w orbitę państw zachodnioeuropejskich. Rozpoczyna się budowa metropolii w Polsce (Poznań z biskupem Jordanem, później w 1000r. wyodrębnia się stałą organizację Kościoła – jest ufundowana metropolia w siedzibie z Gnieźnie; biskupstwa: Kraków, Poznań, Kołobrzeg; Kruszwica; Wolin, Kamień Pomorski).