Dla zapewnienia pokoju religijnego artykuły utrzymały postanowienia konfederacji warszawskiej o pokoju w wierze, jednak Rzeczpospolita była państwem wyznaniowym, Król musiał się radzić rad koronnych, król mógł decydować o pospolitym ruszeniu tylko za zgodą szlachty, później sejmu, który stał się reprezentacją całej szlachty. Wydatki wojenne panujący miał ponosić z dochodów państwowych, które miały przynosić królewszczyzny. Król mianował urzędników państwowych, nie miał jednak pełnej swobody. Król miał obowiązek zwoływać sejm co dwa lata na stałe sesje – regulowane były stosunki między królem a sejmem. Wprowadzają zasadę kontroli władzy króla, ma być on pod kontrolą sejmu. Sejm wybierał spośród siebie senatorów rezydentów, którzy stały przy królu w przerwach, kontrolując poczynania królewskie, mieli oni zdawać relację z działań króla w czasie między sejmami.